İşte böyle bir cumartesi gününe 11.00 gibi başladı gariban. Kalktı kahvaltı hazırladı, ev arkadaşıyla kahvaltı yaptı. O sırada muhabbet ettiler. Sonra kahvaltı faslı bitti, şimdi ne tezek yesek soruları soruldu. En iyi LOST izlemekti. Garibanda Lost 5. sezon 12. bölümü izledi. Web sitelerine baktı, içerik ekledi. Bir sağa  bir sola salla çalkala yaptı, karnının açıktığı hissetti ve dünden kalan yiyecekleri ısıttı ve göbeğine şişkinlik kattı…

Birazda yatıp film izleyeyim diye düşünürken ev arkadaşı hadi bir turlayalım dedi, o da ona uydu (hatta çanak anten ). Bahar güneşi eşliğinde çarşıya kadar yürüdü, Figaro Cafe’de çaylarını yudumlayan alt kattaki komşularının yanına gitti ve bir bardak çay içti. Sonra o lanet cümle kuruldu “Hadi kahveye gidip 101 oynayalım.”.

Kahveden nefret ediyordu gariban. Sigara kokusu gebertiyor onu. Hatta şu kahve yüzünden mahalleden çocukluk arkadaşlarıyla takılmayı bile azalttı; çünkü ne yapalım kahveye gidelim… Iyk anam ıyk, ömür geçer mi ya orada… Neyse bu seferde arkadaşlarını kırmamak için gitti bir ton zehirlendi, bir iğrenç erkek gibi koktu, üstüne üstük 101′de yenildi.

Sonra geldi evine, arkadaşlarıda geldi. Bitirim Taksici Şenol aradı “Çay koy Hoceee, geleyoremm.” dedi. Çayını demledi, bekledi. Geldi Şenol, alt kat komşuları ve Eczacı Savaş. Oturdular çay içtiler hoş sohbet ettiler ve alkışlarla uğurlandılar…

Artık gün bitmiş tezekten bir hafta sonunun ilk günü geride kaldı…

Ağlamak istiyorum…

Bugün öğrencilerine deneme yapacaktı, her cuma olduğu gibi… Ve 2. ders olduğunda çıkarttı 25 soruluk denemeyi, basit bir cevap anahtarını,sürdü çocukların önüne, beklemeye başladı. 20-25 dakika içerisinde hız tutkunu öğrencileri denemelerini bitirip getirdiler cevap anahtarlarını ve getirenlerin sonuçlarına baktı. Herkesin denemesi bittiğinde ise şu tablo çıktı ortaya :

6 öğrenci 5 aldı, 7 öğrenci 4 aldı, 2 öğrenci 3 aldı ve ne yazık ki 8 öğrencide 1 aldı. Aslında bu 8 öğrencinin 5inden bu sonucu bekliyordu; ancak diğer 3 tanesi onu daha çok üzdü. Gerçi 1. kademede not vermek yok, bu puanlar çocukları at yarışına hazırlamak amaçlı kullanılmış semboller…

4. derste tam matematik dersi yaparken sınıfa Emin Kırtasiyenin bitirim elemanlarından biri girdi ve önceden sipariş vermiş olduğumuz Muş geneli denemelerin birincisini getirdi ve bunu öğleden sonra yapmalısınız dedi. Aman Allahım bir günde ikinci denemeyi olacaktı veletleri. Hemde bu deneme ilk ciddi denemeleri olacaktı, optik cevap anahtarı olan…

Ve öğle yemeğinden sonra geldik sınıfımıza. Denemenin iki ders boyunca devam edeceği belirtilerek çişi-kakası olanların işlerini halletmeleri ve sınav esnasında kıvranmamaları gerektiği vurgulandı. Zil çaldı herkes sınıfa girdi, denemeye girecek öğrencilere optik cevap anahtarları dağıtıldı ve işkence başladı gariban için… Tam 20 dakika boyunca kodlamayı çocuklara anlatabilmek için akla karayı seçti; ama %80lik bir başarı ile kodlamalar sorunsuz bir şekilde yapıldı. Daha sonra kitapçıklar öğrencilere dağıtılarak kaderleriyle başbaşa bırakıldılar…

Bu sırada kendiside soruları çözmeye başladı ve Ooohaa Filan oldu yaniii; çünkü sınıf seviyesinin üstünde bir denemeydi ve zor sorular yer alıyordu; ancak olan olmuştu. Yapılması gerekilen tek şey beklemek ve cevap anahtarlarını toplamaktı. 6. dersin sonunda o da öyle yaptı ve cevap anahtarlarını toplarak öğrencileri İstiklal Marşı Töreni’ne çıkardı ve törenden sonra ödevleri dağıtıp iyi tatiller diledi bebişlerine…

Geldi evine. Haftanın yorgunluğu minik bedenine çökmüştü… Biraz dinlendi, internette bakınmaya başladı ve bloğunun dmoz’da afişe edildiğini gördü. Bu olaya sevindikten sonra Fringe 1. sezon 15. bölümü izlemeye başladı tam o sırada ev arkadaşı geldi “Akşam misafir gelecek etrafı biraz toplayalım, yemek yapalım.” dedi. Diziyi izlemesi bittikten sonra etrafı topladı, dibi köşeyi süpürdü ve kıçını dikip yatmaya devam etti.

Artık saat 19.30 olmuştu, misafirler gelmişti; ancak yemek hala pişmemişti. Bu süreçte geyiğe bir şeyler yapmaya başladılar ve güldüler eğlendiler; ancak daha fazla dayanamayıp yemeğe saldırdılar. Bir güzel göbek yaptıktan sonra çaylarını demlemeye başladılar, sohbet eşliğinde… Çaylar biterken, misafirler kokmaya başladıklarını anladılar ve sevgi, saygı, fair play eşliğinde uğurlandılar…

Yine kalmıştı laptopuyla başbaşa… Sitelerine baktı, msn’de sohbet etti. Blog sistemi olan wordpress’i son sürümüne yükseltti ki bu konuda çok fazla tembellik etmiş olduğunu bir kez daha vurguladı kendi kendine…

Artık gün biterken bu satırları karaladı ve öpücüklerini yolladı…

Sabah 7.30 da kalktı gariban, çişi gelmiş hemen gitti rahatlattı bedenini. Sonra bir el yüz yıkadı ve kendine geldi. Sonra bitki çayı içmek üzere demliğe suyu koydu, kaynattı suyu. Ev arkadaşının dün yapmış olduğu milföy börekleri eşliğinde yudumladı çayını. Kaltı elini yüzünü tekrar yıkadı, dişlerini fırçaladı, midesini rahatlattı, taktı takıştırdı sürdü sürüştürdü vurdu kendini okul yollarına…

Gitti okula ve bugün nöbetçi olduğu geldi aklına, astı suratını. Öğretmenler odasına girdiğinde Nizamettin Efendi (Okulumuz Hizmetlisi) sinsi sinsi baktı gariban öğretmene ve el altından elindeki plastik yılanı gösterdi. Doğan’ın aklına hemen arkasında bulunan Kemal Hoca geldi ve Nizamettin’e “Aman ha sakla onu adam kalpten gider.” manasında iki kaş bir göz hareketi yaptı; çünkü Kemalcik çok panikatak, heyheylenebilecek hatta kalpten gidebilecek bir yapıya sahipti. Çıktı öğretmenler odasından 2. kata “Haydi gençler bahçeyeeee!!!” nidaları atarak bahçeye çıkarttı okuldakileri. Okul bahçesinde “Sessiz olun, sıraya geçin!” gibi tehtidvari bağırmalarla yola soktu öğrencileri. Andımız okunduktan sonra girdiler sevimli sınıflarına ve günün sürprizi; artık sınıfımızda yeni bir öğrencimiz vardı “Sebatulah”. Sınıfça tanışma faslı gerçekleştirildi, derse başlandı, Sebatulah’ı tanıma çalışmalarına girildi. Pek iç açıcı değil ne yazık ki . Zaten bir tane de dört dörtlük öğrenci gelse sınıfa kafamı keserim…

Öğlene kadar dersler işlendi, nöbet tutuldu ve öğle yemeği yenilsin diye evlere gelindi. 1-2 bir şeyler atıştırdı gariban öğle arasında daha sonra girdi internete bakındı bir iki sonra yine düştü yollara, vardı okuluna.

“Tünaydın örtmenim, tünaydın örtmenim…” tezahüratları eşliğinde okul bahçesinde yumruk şov yaparken Diyar isimli öğrencisi geldi yanına ve “Örtmenem annem sizi okul çıkışında çaya çağırıyor…” deyince, o nerden çıktı şimdi dedi içinden; çünkü yorgundu bedeni. Okul çıkışı etüt yapıp evine gelecekti ve uzanıp dinlenecekti… Geçiştirmeye çalışırken Diyar’ın ablası Fidan geldi ve yine aynı cümle “Öğretmenim annem sizi, Fatma Hocayı ve Özlem Hocayı çaya bekliyor çıkışta.”

- Eee kızım neden sabahtan demediniz?
- Unuttum öğretmenim.
- Peki soralım Fatma’yla Özlem’e tamam derlerse geliriz.
- Tamam öğretmenim.

Konuşmasından sonra soruyu Fatma’ya yönelttim ve dünden razı olduğunun cevabını aldım, “Tamam gidelim o zaman.” dedim.

Okula girdim ve öğrencileri sınıflarına soktuktan sonra kapıda Tahir Hoca ve elindeki baklava göründü. Bir gün önce Tahir Hocanın araba aldığını duymuştum ve öğretmenler odasında Tahir Hoca’ya baklava baskısı yapmaya başlamıştım. Herkes durumdan umutsuzdu; çünkü Tahir Hocanın asla ve katiyen baklava almayacağını söylüyorlardı bana; ancak her dakka, her sözden baklava muhabbeti açabilen biriyle daha önce karşılaşmamıştı Tahir Hoca ve ertesi gün mutlu son… Doğan’ın fendi Tahir’i yendi, baklava yenildi. Girdik derse başladık “Çıkarma işleminde verilmeyeni bulma”ya. Bu arada Sebatulah’a bir kısaltma bulmanın zamanı gelmişti; çünkü ismi söylemek herkes için zordu ve artık o “Sabo” oldu. Bu arada isim kısaltma muhabbeti açılırken Nurdan’a “Dandan”, Ruhat’a “Hat”, Rozerin’e “Rozi ya da Roziş” dediğim vurgulandı. Ardından neden bilmiyorum şöyle bir soru yönelttim çocuklara “Peki bana ne diyelim kısaca?” şöyle cevaplar geldi : “Do diyelim” , “İsminizi tersten söyleyelim” “Doğan diyelim” gibi gibi… Bende bu sırada arkadaşlarımın bana dediği kısaltmayı sundum “Dogi” diyelim dedim ve hemen dodi reklamının Dogi versiyonu başladı dogidogidogidogidogidogi… Güldük eğlendik ve eğitim-öğretim gününü daha bitirdik. Misafirliğe gideceğimiz içinde ne yazık ki etütü iptal ettik…

Gittik “Baba mahallesi”ne girdik Diyarların evine. Kapıda babaanne güleryüzüyle karşıladı, sonra 1-2 akrabası buyur etti, annesi geldi tanışık ettik. Oturduk ve başladık kızkıza konuşmaya. Muhabbet devam ederken mercimek köftemiz, tatlılarımız, çayımız falan filan geldi ve götürmeye başladım… Fatma ve Özlem “Biz diyete başladık…” dedikleri an başladım laf sokuşturmaya ve güzel mamaları yerken nispet yapmaya… Muhabbet aldı başını gitti ve ben annemlerin gününde gibi hissettim kendimi. Diyar’ın annesinden “Doğan Hocem sende bizim günlere katıl.” sözünü aldıktan sonra ayrı bir sevindirik oldum . 1-1.5 saat hoş sohbet ettikten sonra tuttuk evlerimizin yolunu.

Geldim evime, Uğur evdeydi. Akşam Onur çaya çağırdı dedi, tamam gidelim dedim. Oturdum laptopun başına 1-2 bakındım sonra bir şeyler pişirdim ve yedik. Bu sırada Savaş Abi (Buzlugöze’nin haşin öğretmeni) aradı ve “Misafir olup geleyim sana börekler aç bana.” türküsünü söylemesede “Müsaitseniz geliyorum” dedi, buyur abicim gel dedik ve misafir bahanesi ile Onur’u ekmek zorunda kaldık. İşte o an dedim artık bloğumda Günün Özeti yazayım ve başladım yazmaya…

19.00 gibi Savaş Abi geldik başladık muhabbette, televizyon izledik. Ben bir çimem diyerekten banyoya girdim ve aklandım paklandım. Uğur ve Savaş Abi başladı Pembe Vadi’yi* izlemeye, bende günlük internet işlerime bakmaya başladım çay eşliğinde…

Şu anda günün bitmesine 3 saat kadar var; ancak benim için bugün bitmişti, daha da olay yaşanırsa yazmam.

Bu arada artık böyle uzun uzun yazmayayım dedim, hem uzun olması insanın gözünü korkutuyor hem de sıkabilir. Ayrıca her gün giriş-gelişme-sonuç kısmının belli başlı yerleri aynı olacak, onun için sadece gün içerisinde garip bir olay yaşanırsa ya da enteresan sohbetler yaşanırsa onları vurgulayalım kafi.

* Pembe Vadi : Hiç izlemediğim bir dizi olmasına rağmen ev arkadaşlarım izlerken gözümün iliştiği ve pembe dizi kıvamında sürdüğünü düşündüğüm Kurtlar Vadisi’ni vurgulamak için kullanılmıştır.