Frontal Lob “Ön Lob” olarak da biliniyor. Yani beynin ön kısmında yer alıyor. Beynin 1/3′lük kısmını kaplıyor ve görev olarak kısacası “bilinçli düşünme”mizi sağlıyor. Zarar görmesi halinde ise “ruh hali, hissiyat değişikliği” olabiliyor. Ne gariptir 1-2 gündür aklımda “şizofreni” ile ilgili bir yazı yazma fikri vardı ve şimdi öğrendim ki bu bölümde bağlantılı olduğu bir kaç noktada “şizofreni”yi etkiliyormuş.

Prefrontal korteks adlı beyin zarıyla kaplı olan frontal lob, prefrontal kortekse bağlı olarak ahlaki yargıların, muhakeme etme, planlama, soyut (sembollerle düşünebilme) ve analitik düşünme merkezidir. Ayrıca sosyal sorumluluk gerektiren amaç yönelimli harekete geçmeyle liderlik özellikleriyle ilgili davranışlarımızın da düzenlenmesini sağlıyormuş.

Ayrıca bu genel üst sistemlerin yanı sıra, prefrontal korteks; mutluluk, üzüntü, neşe, sevgi gibi duyguları hissedip, canlandırdığımız beyin bölümüdür. Limbik sistemimizde oluşan temel dürtü ve heyecanlarımızın tanımlanabilir duygu ve düşünceler olarak çevirisini yapıyormuş.

Fonksiyonları şöyleymiş;

* dikkatin sürdürülmesi
* planlama
* muhakeme etme ve ahlaki yargı
* dürtü kontrolü
* organizasyon
* kişinin kendini izlemesi ve özeleştiri
* etkin problem çözme yeteneği
* eleştirel analitik düşünme yeteneği
* ileriye yönelik düşünme yeteneği
* deneyim ve hatalardan öğrenme
* duyguları tanıma ve yaşayabilme
* limbik sistemin kontrolü
* empati
* işleyen- kısa süreli bellek

Fonksiyon bozukluklarının sonuçları ise şöyleymiş;

* dikkati sürdürmede yetersizlik ( örneğin dikkat eksikliği sendromu )
* kolay dikkat dağılması
* dürtü kontrol sorunları ( hiper aktivite bozukluğu )
* hiperaktivite
* zaman planlayamama, gecikme
* organizasyon ve planlama eksikliği
* duygusal donukluk ( şizofreni ve duygu durum bozuklukları )
* uygunsuz dürtü ve yanlış anlama eğilimi
* azalan muhakeme yeteneği
* öğrenme güçlükleri
* kısa süreli bellekte sorun
* sosyal uyumsuzluk

Yani bu akşam öğrendim ki bu “Frontal Lob” denilen bölüm çok önemliymiş. En azından değer verdiğim davranışlar açısından. Ayrıca fonksiyon bozuklukları da çok net ve belirgin. Artık bu tür davranışlar sergileyenlerin “Frontal Lob”larında sorun olduğunu, ne bileyim küçükken kıç üstü değilde alın üstü yere düştüklerini anlayacağım. Ayrıca şey geldi aklıma bebeklerin ilk aylarında kafa taslarının bu bölgesi çok hassas oluyordu sanırsam (uzun süredir bebek almadığım ortaya çıktı, artık anne olmalıyım. ) , demek ki çocuğunun zihinsel gelişimi açısından o bölgeyi muhafaza edebilmek çok önemliymiş.

Ayrıca futbolcular geldi aklıma, ne bileyim özellikle kafa golüyle ünlüler. Ve onların ekranlardaki davranışları, konuşmaları… Demek ki fazla kafa golü atmamak lazımmış.

Birden Polat Alemdar geldi aklıma tak tak kafa indiren tipler geldi aklıma. Fazla kafa atmayın millete delikanlılar…

Davranış bozukluğu, duygusal donukluk ( şizofreni ve duygu durum bozuklukları ), uygunsuz dürtü ve yanlış anlama eğilimi sorunu olan kızlar geldi aklıma. Demek ki babaları küçükken çok vurdu kafasına ya da kız kavgalarında çok fazla saç baş çekip duvarlara sürttüler. Ne be lazım dikkatli olmak lazım…

Ve daha niceleri, saymakla bitmez…

Hayatımıza yön veren bu beyin bölümüne iyi bakalım pikaçular, Frontal Lob’u sevelim, ona saygı gösterelim, onu dışlayanları uyaralım, kafalarına yumruk atalım.

Kaynaklar : vikipedi , uludağ sözlük

Ama sitenin görünüşü, renkliliği çok hoşuma gitti, tam kız işi oldu

Umarım Varto Anaokulu’na hayırlı uğurlu olur, veliler beğenir. Hadi afiyet olsun. Siteye ulaşmak için burdan buyrun = Varto Anaokulu

Şu anda 7 bölümü yayınlamış dizinin, ben henüz 1. bölümünü izledim. Beğendim mi? Evet, beğendim. Önerir miyim? Evet, öneririm; amma velakin bu dizinin çok kanlı, tadında erotik, bol nü olduğunu bilerek izlemeye başlayın ya da başlamayın.

Heyecanlan diğer bölümleri izlemeye koyulayım bende. :=)

Geçmişe ışınlandığı süreçlerin birinde Clare adında küçük bir kız çocuğunun oyun sahasına ışınlanıyor ve onunla arkadaşlık kuruyor. “Küçükten al, büyüt, evlen.” felsefesinden yola çıkarak kız çocuğuyla arkadaş oluyor. Tabi zaman içerisinde Küçük Clare büyüyor ve serpiliyor, elbette Henry’de boş durmuyor.

Şimdiki zamanın birinde Henry kütüphanede çalışırken bir kız ona sesleniyor ve kız onu tanıyor. Elbette Henry şaşkın. Sonra kız olayları anlatıyor ve onunla yemeğe çıkıyorlar. Ee o kızla (Rachel McAdams) da yemeğe çıkılır be Britüs.Kızımız, adamımıza sırıl sıklım aşıktır ve onunla ne pahasına olursa olsun evlenmek ister ve akabinde de öyle olur.

Elbette kızımız evlendikten sonra adamımızın git gellerinden ötürü hoşnutsuzluk yaşamaya başlar. Ee kız milleti her şeyi kabul ederek başlasa bile her zaman surat yapacak bir şeyler bulur. Bulmaz mı? :=)

İşte konusu böyle olan çok tatlı bir romantik komedi “Zaman Yolcusunun Karısı”. Elbette Rachel McAdams‘in sevimli seksiliği de göz ardı edilemez. Bir insan bu kadar mı tatlı gülümser yaa… :=)

10 üzerinden 8 vererek filmi izlemenizi tavsiye ediyorum. Hadi bakalım iyisiniz, iyi film izleyeceksiniz :=)

Ne yazık ki herkes bizim kadar şanslı değilmiş, ben o geceyi umursamaz tavırlarla geçiştirirken insanlar neler çekmiş. Televizyondan da bunları takip ediyoruz ne yazık ki. Elin Japonya’sında 8 şiddetinde deprem olurken orada insanlar salsa, rumba, çaça yapıyorlar; ama bizim ülkemizde 5-6 şiddetinde deprem olması yetiyor yüzlerce insanımızın ölmesi için. Suçlu olan bu insanlar mı ya da suçlu olan deprem mi? Elbette hayır! Boşuna dememişler “Deprem öldürmez, binalar öldürür.” diye işte tam o hesap Türkiye.

Japonya faylar üzerinde kurulmuş bir ülke ve oranın insanları buna uyum sağlayarak yapılarını şekillendirmişler. Türkiye’de faylar üzerinde kurulmuş bir ülke ve buranın bazı insanları da az malzeme, kalitesiz malzeme kullanarak ceplerini şekillendirmişler. Ölen ölsün sanki anam babam mı mantığı. İşte bu sebepten ötürü de ne yazık ki depremde insanlarımız yok olup gidiyor o köhne duvarların altında.

Bu sefer 50 küsür ölüm var (tabi şimdilik), 70 küsür (tabi şimdilik) de yaralı var. Ve tek suçlu kerpiç evler! İşte tam da bu kerpiç evler depremden önceki gece gelmiş kondurulmuş sanki oralara da insanlar girip bu evlerde uyurken ölmüşler. Vay şerefsiz kerpiç evler vay… Yav neden kimse bu insanlara fay hattı üzerinde olduklarını söylemedi? Tamam bu insanlara söylemediler, zaten bu insanlarında maddi durumları sadece kerpiçten ev yapmaya yetiyordu bir şey demiyorum. Peki neden o ilin yöneticilerine, ne bileyim Milletvekillerine, Valisine, Belediye Başkanına neden söylemediler? Neden bu ilin yöneticileri bir şeyler yapamadı, neden o insanlara daha sağlam evler sağlayamadılar? Neden neden neden? Yoksa söylediler de onlarda yapmadı, sağlamadı mı acaba? Anladınız siz onu…

Tek suçlu bu kerpiç evler ya, tü onlara. Vay kerpiç evler vay…

İşte böyle bir ülkeyiz. Ne demiş Mc “Hatayı kendinde değil başkasında ara…” işte her halde hepsi rap dinliyor bunların…

Çok iş bilirim sanırsam, rahatımı seviyorum… Kendimi en iyiye şartlandırıp sonradan üzülebilme riskini almaya yanaşmıyorum. İyi bir şey mi? Bana göre öyle, zaten bana göre öyle olmasa yapmam; ama elbette kişiden kişiye değişir. Kimiside bana tırsak der, belki de öyleyimdir… Bana göre garanticiyim, her ne haltsa.

Herkes gibi benimde hayatımda rastlantılar var ya da nasıl diyorlar “kader” . Çok şükür genelde güzel sonuçlandılar. Bir şey düşündüğüm zaman iyi sonuçları görmeye alıştım. Belki de bu yüzden her zaman kendimi en kötüye şartlandırıyorum, sonu beklentimden iyi çıksın diye… Tabi bazen de geri tepiyor.

“Hip” diyorum bir hayal kuruyorum, “hop” diyorum bir beklenti içerisine giriyorum, kendimi gaza getiriyorum, bir bakmışım “kıç üstüne oturmuşum”. Oluyor işte bazen böyle durumlar. E zaten her zaman her şey yolunda gitmez ya. Her zaman bir aksilik çıkar ya, her zaman bal tutmaz ya…

Her şeye rağmen akıp gidiyor zaman, geçiyor yaşam. Beklentilerin gerçekleşmesiyle ya da geri tepmesiyle. Öyle ya da böyle… Sürprizlerle…

Ne demiş Murat BOZ “Boş ver akışına bırak, inceldiği yerden kopsun…”

Yani neymiş efendim her şeye hazırlıklı olmak lazımmış, iyisine kötüsüne, tazesine çürüğüne, güzeline çirkinine. Yani en azından sonradan dumur olmamak için… At gözlüklerini atmak, periskopu 360 derece döndürerek görmeye çalışmak lazımmış… Yani her şey olabilirmiş bazen…

Tamam tamam, saat gecenin 03.40′ı yat zıbar Doğan dediğinizi duyar gibiyim, iyi geceler…

Aslında diziyi izlerken eminim ben gibi herkes hemen empati kurmuştur. Ulan böyle bir şey yaşasam benim hayatım nasıl değişir, neler yaparım? Hemen kendimi diziye koydum bende. En Polyanna halimle. Hani kendime hep derim “Şu milli piyango bana vursa gram değişmem ” diye hah bunda da öyle baktım olaya “Yok anacım ne olacağını görsem de sallamam, neyse halim o çıksın falim…” dedim. Tabi yerse…

Ama harbiden iğrenç bir durum ya. Tamam güzel bir durum görürseniz sorun yokta karmaşık ya da ne bilim kötü bir şeyler görürseniz hayat harbiden çekilmez olur. Kim ne yapar merak ediyor insan. Siz ne yapardınız? :=)

Onu bunu bilmemde milli piyango bana vursa değişmezdim İnanmıyorsanız vursun da görelim

Vivaldi’nin vikipedi sayfası için TIĞ TIĞ TIĞLA BANA :=)

Neyse sanırsam ilaçlar işe yaradı ve ağrılar geçti büyük oranda ama o gece yine uyumadım. Nedenini sormayın Bugün ise biraz yemek yemenin verdiği güç ile bir iki kıvırmaya başladım ve sanırsam yavaş yavaş kendime geliyorum. Küçük yerde yaşamanın en iğrenç yanı bu. Sağlık sorunlarında bir çözüm üretmekte zorlanıyor doktorlar. Buraya en yakın olan yer Erzurum’a sevk etseler ben orada tedavi olana kadar zaten iyileşmiş olacağım yani boş yere git gel… Acaba günün birinde her hastane tam teşekkülü olabilir mi?

Bu dönem neden bilmem okul sıkıcı gidiyor. Askerden gelmiş olmanın sıkıntısı mı, sınıfımı ben yokken emanet ettikleri öğretmenin sınıfımı geriye götürmesi, emeklerimi yemesi mi, yaşın Kemale ermesi mi bilmiyorum ama tadı yok yazın eskisi kadar… Neyse Allah’tan çocukların güler yüzü ve sivri dilleri varda güldürüyorlar beni. Birde biraz daha fazla çalışsalar da işimi kolaylaştırsalar tam süper olacak…

Okul bu dönem köklü bir değişikliğe uğradı. Müdürümüz değişti, geçen dönem olan 4-5 öğretmen arkadaş gitti onların yerine 4-5 kişi geldik. Yeni müdürün etkisiyle okulda disiplin biraz daha hissedilir oldu.Resim,görsel sanatlar ve folklor kulübünün öğretmeni seçildim ayrıca belirli gün ve haftalardan Anneler Günü’de bende, ay ne hoş Okulda yarım yamalak bir değişim olmuş olsa da daha 3-4 öğretmenlik bir değişime daha ihtiyacı var, hayırlısı bakalım…

Varto bu sene bir değişik havalarda, kar yok bir şey yok. Geçen sene bu zamanlar balkonlardan karlara atlardım; ama bu sene hiç yağmadı desek yeri. Az önce biraz yağdı, yine beyazlandı Varto yolları; ama sabaha bir şey kalmaz erir, sabaha erimezse öğlene erir, yok öğlene de erimezse bir eritiriz gider…

Artık Dünyanın en güzel insanın Burak olduğuna eminim… Burak bizim 4. sınıfta bir öğrenci, özel eğitime gidiyor. Bebekliğinden okul yıllarına kadar sanırsam yanlış tutumlar sonucu bir takım gelişim bozuklukları göstermiş; ama öyle tatlı ki… Okula geldiğim ilk günden beri öğle yemeğine giderken koluma girmesi ve rap söylememiz sanırsam beni alıp götürüyor… “Üstüme iyilik sağlık ha dostlar, Burak rap yapar çok kötü tostlar, hahahahahaha örtmenim….” tavsiye ederim neşelenmeye birebir, teşekkürler Burak…

İğrenç espri manyağı olduk bu dönem. Tamam ben yeri geldiğinde çok iğrenç espriler yapabilecek kapasiteye sahibim; ama bunu bastırmıştım; ancak yeni ev arkadaşlarımdan Turgay sağ olsun beni yeniden canlandırdı. Evde kusmamak elde değil, hele üzerine oynamayayım Turgay’ın O bile diyor “Ben bile 1 dakika da 2 tane iğrenç espiri yapamıyorum, sen 5 tane yapıyorsun.” diye. Eeee Kraldan büyük Kralcık var :=)

İşte böyle yarım yamalak geçiyor hayat, bakalım neler olacak…

Sıkılım birden yazasım kalmadı.