Okullar varken yaz tatilinde Bursa’ya gidince kesin vururum biranın dibine dememe rağmen irade denilen şeyi iyi kullanmış olacağım ki yazın dahi hiç alkol almadım. (Arkadaşların düğününde-kınasında içilen birer bardak -toplamda 2 bardak- votkalı meyve suyunu saymazsak.) Hala kendime şaşmakla birlikte kendimi taktirde etmiyorum desem yalan olur. Aferin lan bana

Bakalım bu alkolsüzlük nereye kadar gidecek; ama inceldiği yerden kopmasından yanayım. Hatta bir ara harbiden sarhoş olayım bile diyorum. Acaba alkol almadan nasıl sarhoş olurum bir formülü var mı?

Şöyle sarhoş olup içimde dışımda ne varsa ne yoksa “Beeennnn Saaarrhoooşşuuummm Ullaaannnn!” başlığı adı altında bir yazıyla dökmek güzel olurdu

Neyse şaka maka 7 ayı geçkin bir süredir üstelik pek çok ortam oluşmasına rağmen alkol kullanmamayı başardığın için kendime bi bira ısmarlıyorum :=)

doganaydin.net 24 Ağustos 2010 – 24 Ağustos 2011 tarihleri arasındaki yayın süresince Acil İhtiyaç Projesi Vakfı‘nı, AİP Vakfı’nın proje ve çalışmalarını gönüllü olarak desteklemektedir. Sizden tek ricamız Acil İhtiyaç Projesi Vakfı‘nın sitesini ziyaret ederek çalışmalar hakkında bilgi sahibi olmanız ve içinizden gelen desteği göstermenizdir.

Tamam denildiği gibi yüz hatları itibariyle anne tarafıma benziyorum. Boy pos deseniz herkesi aşmışım. Döşü kıllı olmam da cabası. İşte bu nokta da bile dayımlar bana “Sen kime benzedin lan böyle?” derler. Hemen büyükannem yetişirdi imdadıma. Meğerse benim bu hayvansılığım ve kıl bir erkek oluşum büyükannemin (anneannem) babasına benzermiş. O da boylu poslu, kıllı mıllı yani erkek gibi erkekmiş :=) Öyle iriymiş ki, öyle yemek yermiş ki bi oturuşta bir koyunu yerdi diyor büyükannem.

İşte bende bu benzetmelerle büyüdüm yıllarca. Hiç bir zaman kendim olamadım. Bir tarz yaratamadım. Ne bileyim sülalenin ikoncanı filan olmak isterdim; ama hep geçmişin KILıfı giydirildi bana. Tamam tamam bundan şikayetçi olmadım, zaten bir İvana Sert olmak da bana göre değil. Yuvarlanıp gidiyoruz böyle.

Neyse gelelim konuya. Geçtiğimiz günlerde annemin kuzeni (halasının oğlu) facebook’a bir fotoğraf yüklemiş. Yaşlıca bir adam. Bende merak ettim ve tıkladım. Allah Allah dedim, ben ne zaman yaşlandım lan bu kadar? Resmen ihtiyar halimi görüyordum. Sonradan anladım ki bu dede annemin dedesiymiş. Osman Dede. Sanırsam ilk defa görüyordum fotoğrafını; ama yok yok aslında her zaman görüyordum onu. :=)

Bir kaç şey biliyordum Osman dedeyle ilgili. Çok sinirliymiş. Aaa bende ona mı benziyorum ne? :=) Bir gün hastalanmış evde yatıyormuş. Annemde o zamanlar 2-3 yaşlarında. Ve annem dedesine baktıkça gülüyormuş. Büyüknenem de “Sus, sus. Başına çıksın inşallah!” diyormuş. Çünkü biliyormuş ki bir evde hasta varsa ve o evdeki bebeği gülme almışsa kaçınılmaz son gelmiş demektir. Evet o gece büyükdedem vefat etmiş. Ama rahmetli Osman Dedeyle ilgili şu hikaye daha ilgi çekici bence.

Büyüknenemle nasıl evlendiğinin hikayesini duymuştum. Vakti zamanında Ruslar Artvin’i basınca bizim sülale Bursa taraflarına kaçmışlar. Büyükdedemler işte bu kaçış sırasında İnegöl’e gelmişler. Heyecanda burada yaşanmış. Büyüknenem yani Sırma Nenem nişanlı bir Abhaza kızıymış. Eee hal böyle olunca da Osman Dedemin bu aşkın üstüne soğuk bir su içmesi gerekirmiş; ama öyle olmamış. Kanımca rahmetli birazda deliymiş ki o şartlarda bile aşkından vazgeçmeyerek Sırma Neneyi kaçırmaya yeltenmiş. Büyük ihtimal bir gece vakti Sırma neneyi tutup kolundan yollara koyulmuş. Elbette Sırma nenemin sülalesi boş durur mu? Durmaz. Hemen tren yolunu kesmeye gitmişler; ama Osman Dede bunu çoktan düşünüp hiç tren yoluna inmemiş ve dağları aşarak kaçmış İnegöl’den, Sırma neneyle.

Vay be Türk filmi gibi lan. :=) Tamam Osman Dede çok cesurmuş; ama bence Sırma Nene ondan daha cesurmuş. Sen nişanlı ol, belli başlı tabuları olan bir halktan ol ve bunların hepsine rest çekip hiç bilmediğin bir memlekete kaç. Helal olsun be Sırma nenem, mekanın cennet olsun.

İşte böyle bir aşkın tohumlarıyız biz ahali :=)

Anam nereden nereye geldik. Bu birilerine benzeme muhabbetinde kanımca çok kişiye benziyorum sima olarak; ama kanımca en çok Osman Dedeye benzettim kendimi aşağıdaki fotoğrafı da gördükten sonra. Bakalım sonumuz gerçekten Osman Dede gibi olabilecek mi? :=))

Ama her şeye rağmen ne demiş halk ozanı Tarkan? “Başkası olma, kendin ol. Böyle çok daha güzelsin. Ya gel bana sahici, sahici. Ya da anca gidersin…”

:=)

NOT : Elbette fiziksel olarak annemize, babamıza, akrabalarımıza benzememiz kaçınılmazdır. Yani en azından annemiz sütçü ile işi pişirmemişse. :=) Bu kaçınılmazlığın yanında zihinsel olarak da ailemize benzediğimiz vurgulanabilir. Yani yaptığınız bir yanlış davranış sonucu çevrenizden “Bunun babası da böyleydi, aynı babasına çekmiş.” seslerinin yükselmesi kaçılmaz olabilir. Ama bunu değiştirmek ve geliştirmek elbette bizim elimizdedir. İyi birer gözlemci olabilirsek benzetildiğimiz annemizin, babamızın ve diğer akrabalarımızın kötü davranışlarından dersler çıkararak en azından zihinsel olarak kendi kişiliğimizi oluşturabiliriz. Onun için “Ah aman ben tipten anama, kafadan babama benziyorum. Böyle gelmiş böyle gider.” nidaları atmaya gerek yoktur. İyi birer çocuk olun, kendinizi değiştirin, geliştirin. Hatta paranız varsa estetik bile olabilirsiniz. :==))

doganaydin.net 24 Ağustos 2010 – 24 Ağustos 2011 tarihleri arasındaki yayın süresince Acil İhtiyaç Projesi Vakfı‘nı, AİP Vakfı’nın proje ve çalışmalarını gönüllü olarak desteklemektedir. Sizden tek ricamız Acil İhtiyaç Projesi Vakfı‘nın sitesini ziyaret ederek çalışmalar hakkında bilgi sahibi olmanız ve içinizden gelen desteği göstermenizdir.

Önce fal konusuna bakalım. Her zaman hoşuma gitmiştir fal baktırmak. Çok sallamasam, kafamda takıntı durumuna getirmesem de fal baktırmak eğlenceli oluyor. Ne hikmetse de fal bakanlar hep güzel şeyler söylüyor bu da insanı mutlu ediyor. Zaten falın amacıda o değil mi? Falına baktığın kişiyi mutlu edecek sözler söylemek. Klişeleri dizmek ve umut vadetmek. Bizde komşumuzun önerdiği bir falcıya gittik. Tespih falı bakıyormuş. Neyse gittik dedim; ama beni içeri almadılar. Meğerse falcı ablamız erkeklere fal bakmıyormuş. Bursalıyım dedim yemedi, bende annemi bıraktım eve geri döndüm. İstanbul’a gideceğim içinde hazırlanmaya başladım. Sonra annem geldi ve falcı ablanın söylediklerini aktarmaya başladı :

* Senin oğluna uzun bir yol görünüyor. (Yok artık inanmam, bunu nasıl bildi ya?)
*  O gittiği yerde çok kalmayacak ve oradan geri dönecek. (Birinin bu kadına sözleşmelilerin çakılı atandığını söylemesi gerekiyor.)
*  Uzun bir ilişkisi olmuş, o kişi oğlunu kullanmış, oğlun kızlara soğuk bakmaya başlamış. (Aman Allah’ım şok oldum.)
*  Oğlun sık sık hastalanıyor, hastalığı reflü. (Yok artık bu reflü milyonda bir rastlanan bir hastalık değil miydi? Nasıl bildi lan!)
*  Oğlunun kalbi çok temiz, çok iyi biri, çok yardım sever biri. (Bak şimdi kendime başka bir gözle bakmaya başladım.)
* Oğlun 3 aya bilemedin 1 seneye evlenecek. (Yok artık diyoruz!)
* Bak oğluna bir muska yazayım, üstünde taşısın, elem tere fişlerden kem gözlere şişlerden korunsun. Hemde sadece 60 TL. (Yok biz almayalım. O zaman borcunuz 30 TL)

İyi iş lan bu, valla bak. Birde geleni gideni belli olmuyormuş. Günde 10 kişiye baksa 300 TL, arada 2-3 muska yazsa 200 TL’de o. Günde 500 TL. Ayda 15.000 TL.  Boşuna okumuşuz lan biz. Bunları bende söylerdim.

İşte bu saçma fal sohbetinden sonra geçen sene evlenen; ancak askerde olduğumuz için düğününe gidemediğimiz Feyyaz ve Ceren’in iftar davetine iştirak etmek için yollara düştüm. Tamam ben kronik seferiyim; ama yok gelemem diyemeyiz değil mi? 2 gibi evden çıktım 7 gibi iftar evindeydim. Bursa – Ataşehir – Kartal – Pendik gittik gittik geldik

İlk defa üniversite arkadaşlarımdan evlenen birinin evine gidiyordum. Allahım bunların neresi evli ya, hala bizim bildiğimiz Feyyaz ile Ceren İşte hoş ettik, beş ettik. İftarlarını ettiler, sonra biz Güven’le bir senelik gecikmeli olan takı merasimini gerçekleştirdik, sonracığıma Ceren gelin buketini attı Güven ve ben yakalamaya çalıştık. Ee elbette ki mutlu son, falcıyı haksız çıkaramazdım.

Gece yollara düşerim Bursa’ya dönerim diyordum; ama sabah altıya kadar sohbet ettik, PES oynadık, eski günleri andık, Ceren’in evlilik konusundaki bilgilendirici konuşmalarını dinledik :O  O değil de ben kaç zamandır sabahlara kadar oturmuyordum ya? Sanırım uzun süredir sütümü içip erkenden yatıyormuşum. İstanbul bozdu arkadaş beni.

Yine Bursa’dayım, yine yarın yollara düşüyorum. Her falcının kusursuz bir şekilde bilebileceği uzun bir yola yollanıyorum. Daha çok yollanırız. Hadi bakalım verelim coşkuyu…

doganaydin.net 24 Ağustos 2010 – 24 Ağustos 2011 tarihleri arasındaki yayın süresince Acil İhtiyaç Projesi Vakfı‘nı, AİP Vakfı’nın proje ve çalışmalarını gönüllü olarak desteklemektedir. Sizden tek ricamız Acil İhtiyaç Projesi Vakfı‘nın sitesini ziyaret ederek çalışmalar hakkında bilgi sahibi olmanız ve içinizden gelen desteği göstermenizdir.

Eğlenceli seyirler. :=)

doganaydin.net 24 Ağustos 2010 – 24 Ağustos 2011 tarihleri arasındaki yayın süresince Acil İhtiyaç Projesi Vakfı‘nı, AİP Vakfı’nın proje ve çalışmalarını gönüllü olarak desteklemektedir. Sizden tek ricamız Acil İhtiyaç Projesi Vakfı‘nın sitesini ziyaret ederek çalışmalar hakkında bilgi sahibi olmanız ve içinizden gelen desteği göstermenizdir.

Bunlardan birincisi; değerli blog yazarı arkadaşım Evren‘in sosyal sorumluluk projesi gibi bende bu sene boyunca her yazımın sonunda Acil İhtiyaç Projesi Vakfı‘nı destekleyeceğim. Her ne kadar eğitimin, sağlığın %100 ücretsiz, öğrencilerin bütün ihtiyaçlarının devlet tarafından karşılanmasını arzulayan biri olsam da ne yazık ki istediğimiz gibi olmuyor her şey. Onun için azda olsa elimizi taşın altına koymamız gerekiyor. Bunun içinde Evren’in araştırıp bu sene desteklediği Acil İhtiyaç Projesi Vakfı‘nı doganaydin.net olarak bir sene boyunca destekleyeceğiz. Gerçi bu destek ömür boyu sağ tarafta logo olarak devam edecek; ama bir sene boyunca aynı zamanda yazılan her yazının sonuna bir dip not ekleyeceğim. Belki de ilerleyen senelerde de devam eder belli olmaz. Bunu yapmama aracı olan Evren’e teşekkür ederim.

İkinci bir değişiklik ise şöyle olacak. Malum her blogun bir sloganı vardır. Benimde sloganım uzun süredir “Doğan AYDIN’ın dediğini yap, yaptığını yapma.” idi. Bunu bu sene değiştirip insanlara örnek vatandaş gibi görünmekten kurtulmak lazım diye düşündüm. Nihayetinde pek de örnek biri değilim, kimse zarar görmesin benim yüzümden. Bu yüzden bu sene ki sloganımız “Doğan AYDIN’ın beyni kusmuş, böyle olmuş…” olarak değişecek. E zaten blog da beynimizin dışa vurumu değil mi? En azından amaca hizmet olur.

Vay be işte öyle böyle derken 4 yılı geride bırakmışız. Hadi bakalım daha nereye kadar yolumuz var.

doganaydin.net 24 Ağustos 2010 – 24 Ağustos 2011 tarihleri arasındaki yayın süresince Acil İhtiyaç Projesi Vakfı‘nı, AİP Vakfı’nın proje ve çalışmalarını gönüllü olarak desteklemektedir. Sizden tek ricamız Acil İhtiyaç Projesi Vakfı‘nın sitesini ziyaret ederek çalışmalar hakkında bilgi sahibi olmanız ve içinizden gelen desteği göstermenizdir.

Bunun dışında; aç, susuz, filmsiz kalmadığınız sürece izlemeyin derim. :=)

Coco, Igor’a bir teklif sunar. Kullanmadığı bir evinde ailesiyle birlikte kalabileceğini ve sanat eserlerini burada üretebileceğini söyler. Elbette Igor ilk görüşte kadından etkilenmiştir (Zaten etkilenmemek mümkün mü?). Ancak ailesinin olduğunu Coco’ya söyler. Coco ise ailesiyle birlikte gelebileceğini söyler. Igor, karısı ve 4-5 çocuğu Coco’nun evine yerleşirler ve filmimiz başlar.

Igor artık sessiz, sakin, huzurlu bir evde istediği gibi eserlerini üretmeye başlamıştır. Çocukları mutludur, hasta olan karısı bile artık azda olsa gülümsemektedir ve Coco gibi bir kadınla ayn havayı solumaktadır.

Hayat akıp giderken Coco ve Igor yakınlaşmaya başlar. Elbette kadının cazibesine dayanamayan Igor kendini Coco’nun kolları arasında (Pardon bacakları mıydı?) bulur. Artık Igor’dan mutlusu yoktur. Mutlu aile saadetine Coco gibi bir kadında eklenmiştir. İşler güzel gitmektedir. Ama nereye kadar? Ölene kadar mı yoksa? Yoksa, yoksa, yoksa…

Kadınların erkekler üzerindeki etkisini, kadınların bağlılıklarını, kadınların ihtiraslarını, erkeklerin zayıf yönlerini sergileyen bir eser olmuş. Bir kadının erkeği rezilde, vezirde edebileceğini göstermişler. Bir erkeğin karısını aldattıktan sonra ki göz yaşlarını, pişmanlıklarını vurgulamışlar (İyi de aldatıyorsan neden pişman oluyorsun be adam?). Kadının erkeği nasıl maymun ettiğini ya da erkeklerin daha evrimini tamamlamadığını bizlere sunmuşlar. (Gerçi o zaman 1920′lermiş belki de evrimi tamamlamışlar vardır bu devirde; ama belki. )

Güzel bir filmden ne beklersiniz? Sorusunun cevabını asla veremeyeceğiniz bir film benim için. Çünkü 3-4 sevişme sahnesiyle geçen sıradan bir yapıt. Her ne kadar Anna için sonuna kadar izlenebilir desekte Coco Chanel’in hayat hikayesinin bu bölümünü hiç eğlenceli değil. Ne bileyim benim hayat hikayemi film yapsalar en azından daha çok ahlaksız espri, salaklık, saçmalık gibi eğlenceli unsurlar sergileyebilirler izleyicilere. Hem belki arada macerada olur.

Hadi oturup şu filmi kiralayalım da izleyelim heyecanına kapılmayın ve çok mecbur kalmadıkça izlemeyin. Anna’nın hatrına 10 üzerinden 5 vererek sevişme sahnelerini alkışlayalım. Bravo!… Ayrıca bu filmde kaç paket sigara tüketilmiş acaba?

NOT : Coco Chanel’in hayatından 1-2 film var. Bu filmin tam adı Coco Chanel & Igor Stravinsky’dir.