Yaklaşık 13 gün oldu Bursa’ya, eve geleli. Koca seneyi devirip güzel bir tatili hak ettiğimi düşünerek çıktım 26 Haziran’da yola ve geldim evime; ancak nedendir bilmiyorum canım hiç bir şey istemiyor. Bütün gün bıraksalar öyle mal mal yatacağım. İçimde bir sıkıntı, patlamaya hazır bir bomba var sanki. Sağa sola gidip dolaşırken, gülüp eğlenirken bile birden bire durduruyor beni bu lanet şey. Sanki beynime tecavüz ediyor. Anlam veremiyorum pek. Belkide vermek istemiyorum…
Ben bunu daha çok Ağustos’ta askere gideceğime bağlıyorum ya da bahane ediyorum bu askerliği ama kafam şişmeye devam ediyor. Olayları çok takan biri değilimdir ancak bazen anında silip atmam gereken şeyleri istemedende olsa beynime kazıyorum ve onunla cebelleşiyorum.
Son zamanlar çok hareketli geçmişti Varto’da. Sağa sola gitmeler, eğlenmeler, ev taşımalar falanlar filanlar… Ama bu süreçte kendimden büyük bir taviz verdim ve asla yapmamam gereken bir şeyi yaptım. Bunu yapmamam gerektiğine çok inanıyordum; çünkü sonunu göremiyordum. Ancak nasıl olduysa, nasıl bir ruh haline büründüysem ya da nasıl, ne derece etkilendiysem bazı şeylerden yaptım bu yapmamam gereken şeyi.
Bunu yaparken pişman mıydım? Evet. Mutlu muydum? Evet. Sonunu düşündükçe deliriyor muydum? Evet. Yaşadığım şeye engel olmaya çalışıyor muydum? Evet. Peki başarılı oldum mu? Hayır.
Neden bilmiyorum olamadım işte ve belkide bunun ceferesini çekiyorum şimdi. Hiç başlamamam gereken bir şeye mutlu etmek uğruna başlayıp bu arada mutluda olup sonunda mutsuz etmek harbiden boktan bir şeymiş. Ki böyle bir şey yaptığım için hala kendime kızıyorum. Olayları bilen bazı kişiler ise beni suçlu kılacak bunuda biliyorum; ama en azından bu konuda için rahat. Çok suçlu değilim. Banka soymadım, ekmek çaldım; hem de birine vermek için…
Buraya neden yazıyorum bunları bilmiyorum ama azda olsa beynimi boşaltacağına inanıyorum ki şu an itibari ile işe yarıyor. Yoksa bu saçma dolulukla beynim bana iyice işkence edecek. Hiç bir şeyden tat aldırmamaya devam edecek. Cuma günü tatile çıkma ihtimali bile heyecanladırmıyor beni o derece bir durumdayım yani. Ama tez zamanda kopmam lazım, biliyorum. Hadi bakalım kopacağız inşallah.
Az önce OZ dizisini izlerken bir şarkı söylediler, izlerken bunu yazıma eklemek geçti içimden şarkının Türkçe alt yazısı şöyleydi :
Sürünerek…
Kalbime girdin…
Ve kalbimi…
Tutuşturdun!
Sinsice…
Zihnime girdin…
Ve başımı…
Ağrıttın!Bak, müzikle yüzleşme zamanı
Hoşça kal!
Kapıyı çarpma…
Bu son düet…
Bulabileceğin son fırsat…
Ahengimiz kalmadı…
Senin ve benim…Bu son düet…
- Bir daha yapmayacağım…
- Asla yapmayacağım…
Asla…
Asla, asla, seninle yapmayacağım.
diye söylenen, sanki bana söylenen 
Son zamanlarda yaşadıklarımdan öğrendiğim en önemli şey ise inanmadığım bir şeye asla başlamamam gerektiği. O an ki durum ne olursa olsun, inanmıyorsam, kalbim hayır diyorsa başlamayacağım artık. Çünkü o zaman kendimi aşağılık yalancının teki gibi hissediyorum… Her ne kadar her şeyi karşımdakine dürüstçe söylesemde…
İşte böyle bir şeyler var. Umarım Ağustos’a kadar kafa toplarım, sonra askere gidip gelirim ve önümüzdeki dönemi acı tatlı geçirip yoluma bakarım.
Hadi bakalım hayırlısı…
|
Bu
yazıyı yazan Tosun, |
 |
BlogoSquare