Çok iş bilirim sanırsam, rahatımı seviyorum… Kendimi en iyiye şartlandırıp sonradan üzülebilme riskini almaya yanaşmıyorum. İyi bir şey mi? Bana göre öyle, zaten bana göre öyle olmasa yapmam; ama elbette kişiden kişiye değişir. Kimiside bana tırsak der, belki de öyleyimdir… Bana göre garanticiyim, her ne haltsa.

Herkes gibi benimde hayatımda rastlantılar var ya da nasıl diyorlar “kader” . Çok şükür genelde güzel sonuçlandılar. Bir şey düşündüğüm zaman iyi sonuçları görmeye alıştım. Belki de bu yüzden her zaman kendimi en kötüye şartlandırıyorum, sonu beklentimden iyi çıksın diye… Tabi bazen de geri tepiyor.

“Hip” diyorum bir hayal kuruyorum, “hop” diyorum bir beklenti içerisine giriyorum, kendimi gaza getiriyorum, bir bakmışım “kıç üstüne oturmuşum”. Oluyor işte bazen böyle durumlar. E zaten her zaman her şey yolunda gitmez ya. Her zaman bir aksilik çıkar ya, her zaman bal tutmaz ya…

Her şeye rağmen akıp gidiyor zaman, geçiyor yaşam. Beklentilerin gerçekleşmesiyle ya da geri tepmesiyle. Öyle ya da böyle… Sürprizlerle…

Ne demiş Murat BOZ “Boş ver akışına bırak, inceldiği yerden kopsun…”

Yani neymiş efendim her şeye hazırlıklı olmak lazımmış, iyisine kötüsüne, tazesine çürüğüne, güzeline çirkinine. Yani en azından sonradan dumur olmamak için… At gözlüklerini atmak, periskopu 360 derece döndürerek görmeye çalışmak lazımmış… Yani her şey olabilirmiş bazen…

Tamam tamam, saat gecenin 03.40′ı yat zıbar Doğan dediğinizi duyar gibiyim, iyi geceler…